Sekret udanych potraw z makaronu

     W przypadku włoskich dań nie mniej ważny niż sos jest sam makaron. Jest ich wiele rodzajów i prawdziwą sztuką jest umiejętność ich rozpoznawania. Jeśli jednak zależy nam na przygotowywaniu potraw jak najbardziej zbliżonych do oryginalnych receptur, dobrze jest zaznajomić się z kilkoma podstawowymi odmianami. Nie sposób byłoby wymienić tutaj wszystkich – jak już wspominałam we wcześniejszych wpisach, istnieje około 300 rodzajów makaronu. Różnią się one nie tylko kształtem, ale również składem, a niekiedy nawet kolorem. Obok chleba makaron jest jednym z podstawowych źródeł węglowodanów – odpowiednio przyrządzony nie jest jednak bardzo kaloryczny. Różnorodność makaronowych nitek i klusek otwiera przed nami wiele możliwości kulinarnych.

Oto kilka najważniejszych odmian makaronu:

• Cannelloni to nic innego jak makaronowe rurki o dość dużej średnicy. Nadziewa się je najczęściej mięsem mielonym, sosem beszamelowym i pomidorowym. Jednak odmiana ta może posłużyć również do przygotowania ciekawych przekąsek.
• Conchiglioni ma kształt zbliżony do muszli ślimaków porcelanek, jest dość duży i nadaje się do nadziewania. W sklepach można go znaleźć również pod nazwą Jumbo Schells.
• Farfalle to popularne kokardki. Można z nich przygotować nie tylko smakowite pasty, ale również wspaniałe sałatki. Odmiana ta jest bardzo dekoracyjna i lubiana - również przez najmłodszych.
• Gnocchi to kluseczki przypominające polskie kopytka. Sprawdzają się w zestawieniu z sosami pomidorowymi, grzybowymi (szczególnie pieczarkowymi), albo ze słynnym pesto.
• Lasagne to znane wszystkim płaty makaronowe. Poza tradycyjną potrawą o tej samej nazwie może posłużyć do rozmaitych zawijanych zakąsek.
• Linguine jest odmianą spaghetti. Od swojego słynnego krewniaka różni się spłaszczoną powierzchnią. Polecany jest do pesto i owoców morza.
• Maniche to rurki, ale ścięte prosto, nie tak jak penne. Najczęściej są skośnie rowkowane. Można je podawać z mięsem mielonym, w sosie z brokułów i białego wina.
• Penne, czyli pióra lub rurki. Ma zastosowanie podobne do linguine. W sklepach znajdziecie penne gładkie (penne liscie) lub rowkowane (penne rigate).
• Ravioli to makaronowe pierożki, które nadziewa się mięsem, serem, szpinakiem lub innymi warzywami.
• Riccioli to prawie to samo, co popularne w Polsce świderki. We Włoszech podaje się je najczęściej ze szpinakiem i serem, jednak w rodzimej wersji sprawdzą się również z serem białym i cebulką lub serem białym i cukrem.
• Tagliatelle, czyli popularne wstążki – dość szeroka odmiana (ok. 6 do 10 mm). Pasuje do sosu bolognese. Historia tagliatelle sięga XIII wieku – do jego stworzenia kucharza zainspirowała podobno fryzura jednej z dam zaproszonych na królewski ślub :)
• Tortellini to małe pierożki, podobne do polskich uszek. Nadziewa się je serem, mięsem lub grzybami i polewa sosem pomidorowym.

Jak gotować makaron?

    Największym grzechem popełnianym podczas przygotowywania włoskich dań (i nie tylko!) jest gotowanie makaronu na miękko. Nie od dziś wiadomo, że im bardziej przetworzony produkt, tym mniej zdrowy. Makaron zawsze gotujemy al dente, co po włosku oznacza na ząb. Makaron powinien mieć wyczuwalny lekko twardy rdzeń. Tak przyrządzony wygląda estetycznie nawet w sałatce, lepiej radzi sobie z nim również nasz układ trawienny. Do garnka z wodą dobrze jest dodać odrobinę soli i oliwy z oliwek, dzięki czemu nie będzie się on sklejał. Nie hartujemy makaronowych nitek! Po pierwsze spłukiwana jest wtedy wierzchnia warstwa skrobi, a po drugie – Włosi zawsze podają gorący makaron. Zazwyczaj na opakowaniu producent umieszcza zalecenia, jednak sprawdza się zasada, że na 1 litr wody powinno przypadać 100 gram makaronu. Jeśli jest on zbyt długi, nie łamiemy go, ale czekamy aż zanurzona część stanie się miękka – wówczas w garnku zmieści się cały. Makaron odcedzamy w sitku i nakładamy na talerze głębokie (ewentualnie miseczkę) cedzakiem lub specjalną łyżką. Niektóre odmiany, takie jak cannelloni czy lasagne można podać na stół w eleganckich naczyniach do zapiekania.

     Chyba nikt nie rozwinął w takim stopni sztuki przyrządzania wyśmienitych past jak mieszkańcy słonecznej Italii – zaufajmy więc ich umiejętnościom i wskazówkom. We włoskich daniach widoczna jest prawdziwa pasja, prostota i charakter – pewnie dlatego tak bardzo je lubimy. Nawet najmniejsza przekąska makaronowa prezentuje się na stole wspaniale – jest kolorowa i roztacza intensywny aromat. Nic tylko cieszyć się smakiem i widokiem tradycyjnych potraw włoskiej kuchni :)

Makaronowe inspiracje, czyli spaghetti na wiele sposobów

     Makarony należą do bardzo lubianych dań. Są sycące, smaczne i odpowiednio przyrządzone wyglądają apetycznie. Co więcej, nietrudno przygotować taki posiłek. Dlaczego jednak nie wypróbować czegoś nowego? Przecież przepisów na to włoskie danie nie da się zliczyć – każdy znajdzie więc coś odpowiedniego dla siebie. Przygotowałam dla Was kilka sprawdzonych porad i wskazówek na temat przyrządzania sosów i dekorowania włoskich dań. Mam nadzieję, że znajdziecie tu inspirację dla własnych pomysłów. Zapraszam zatem w kulinarną podróż po słonecznej Italii :)

Sekret udanego sosu

     Ostatnio wspomniałam, że lepiej postawić na wyrazistość sosu niż na jego ilość. Warto zaufać w tym wypadku Włochom – oni naprawdę używają dużo mniej dodatków do makaronu niż przyjęło się to u nas. Jednak prawdziwe, włoskie sosy mają intensywny smak i aromat, uzyskany dzięki starannie dobranym składnikom. Zamiast kupować sosy w słoikach, fixy i sosy w proszku, wykorzystajmy chociażby letni sezon na pomidory. Domowe spaghetti będzie nieporównywalnie lepsze :) Oto kilka przykładów na spaghetti inne niż zazwyczaj:

• Carbonara to drugi po Bolognese rodzaj sosu do spaghetti, jeśli chodzi o popularność. Pochodzi z okolic Rzymu, a jego historia sięga II wojny światowej. Przyrządza się go z sera pecorino, parmezanu, boczku i żółtek. Jednak w restauracjach mianem tym określa się często sos z sera pleśniowego, boczku, grzybków (np. kurek) i śmietanki.
• Sos Alla Cerepiera to prawdziwa uczta! Do jego przygotowania będziemy potrzebowali pancettę (rodzaj boczku), tuńczyka, borowiki, czosnek i pomidorki koktajlowe. Przypadnie do gustu osobom ceniącym pożywne dania.
• Sos serowy lub serowo - brokułowy jest bardzo prosty i smaczny. Wybieramy kilka ulubionych rodzajów sera, ale nie więcej niż 4, dodajemy tłustą śmietanę, cebulę, czosnek, zioła prowansalskie i ewentualnie drobne różyczki brokuł. I gotowe!
• Sos "light" można przyrządzić z opiekanego indyka, kilku pieczarek, pomidorów, cebuli i czosnku. Jest mniej kaloryczny niż inne rodzaje sosów.
• Sos Alla Putanesca jest idealny dla miłośników pikantnych potraw. Oprócz pomidorów trzeba dodać do niego kapary, anchois, papryczkę paperoncino, czarne oliwki i czosnek. Legenda głosi, że tą potrawą dawniej panie lekkich obyczajów wabiły słynących z niewierności Włochów.
• Sos do spaghetti można również przyrządzić z samego tuńczyka (Tonno) lub z owoców morza (Marinara). Zazwyczaj bazą jest wówczas sos pomidorowy, ale eksperymenty z sosem beszamelowym również przynoszą ciekawe efekty ;)

Jak udekorować danie z makaronem?

    Najczęściej dekorujemy spaghetti startym serem – jest to rozwiązanie zarówno smaczne, jak i estetyczne. Możemy wykorzystać do tego celu parmezan – do sosów pomidorowych, starty Lazur – do śmietanowych lub łagodny żółty jak edamski do pikantnych dodatków. Oczywiście do dekoracji można użyć listków świeżych ziół, np. bazylii czy oregano. Dobrym rozwiązaniem jest położenie na talerze kilku połówek pomidorków koktajlowych, kawałków papryki czy różyczkę brokułu – w zależności od składników sosu. Nie obawiajmy się używania kolorowej, kontrastującej z barwą sosu porcelany!

     Z czystym sumieniem można powiedzieć, że ilu kucharzy, tyle odmian spaghetti :) Ta duża dowolność w doborze składników do sosów sprawia, że mamy szansę wykazać się pomysłowością i zaskoczyć zarówno gości, jak i domowników. Już samo przygotowywanie włoskiego dania jest więc wspaniałą zabawą. Soczyście kolorowe sosy i apetyczny wygląd potrawy na talerzu każdego wprawi w dobry nastrój :)

Pokarm dla ciała i duszy – O kuchni koszernej

      Kuchnia koszerna jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych i popularnych kuchni na świecie. Większości z nas słowo to kojarzy się przede wszystkim z kulturą żydowską, trzeba jednak pamiętać, że również Muzułmanie muszą przestrzegać wielu restrykcyjnych norm dotyczących przygotowywania i spożywania pokarmów. Nie ulega jednak wątpliwości, że kuchnia koszerna jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych na świecie, podobnie jak włoska, tajska, grecka czy chińska. Wiele gwiazd Hollywood bardzo chwali sobie tradycyjny, koszerny sposób odżywiania i chyba śmiało można powiedzieć, że staje się on coraz bardziej modny. Ciekawostką jest również fakt, że w wielu krajach (zwłaszcza na Zachodzie) możemy natknąć się na jedną z restauracji Mc Donald’s z szyldem Kosher :) 

Koszerna, czyli jaka?

     Słowo koszerny oznacza tyle, co czysty, dozwolony. Przeciwieństwem potraw koszernych są trefne. Domyślacie się zapewne, że nie chodzi wyłącznie o higienę przygotowywania posiłków, ale również o sposób pozyskiwania produktów żywnościowych, ich przechowywanie, a nawet używanie przyborów kuchennych. Restrykcyjne normy na ten temat zawarte są w Pięcioksięgu Mojżeszowym, czyli w Torze. Ich interpretacją zajmują się rabini. 5 pierwszych ksiąg Starego Testamentu w religii chrześcijańskiej odpowiada Torze, można więc z łatwością sprawdzić źródło owych nakazów. Poniżej znajdziecie najważniejsze zasady koszerności pożywienia:

• można spożywać mięso wyłącznie zwierząt hodowlanych, parzystokopytnych lub przeżuwających. Z pewnością słyszeliście o tym nakazie, który wyklucza spożywanie wieprzowiny. Dotyczy to także np. mięsa zająca. Prawo to oznacza również, że nie wolno jeść mięsa drapieżników.
• zwierzęta hodowlane powinny być zabijane w humanitarny sposób, oszczędzający cierpienia – nie poprzez uduszenie, ale najlepiej przez upływ krwi. Krew nie jest przeznaczona do spożycia, a wszelkie mięsa trzeba poddać moczeniu i płukaniu, by pozbyć się krwi.
• mleko wyżej wymienionych zwierząt może być spożywane, ale nigdy w połączeniu z mięsem. Między posiłkiem mlecznym a mięsnym trzeba zachować kilkugodzinną przerwę.
• ze stworzeń wodnych koszerne są tylko te, które mają łuski i płetwy. Niejadalne są skorupiaki i owady.
• spośród ptactwa koszerne są tylko zwierzęta hodowlane, takie jak kury, kaczki i gęsi oraz składane przez nie jaja.
• zakazane jest spożywanie padliny oraz zwierząt ze skazą, czyli z jakąś wadą w budowie anatomicznej zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej.
• koszerne warzywa nie mogą być nadgryzione przez owady. Ta sama zasada dotyczy owoców, a dodatkowo mogą one pochodzić wyłącznie z drzew minimum 3-letnich.
• przybory kuchenne, które dotykały mięsa, nie mogą dotknąć mleka i odwrotnie. Chodzi tu zarówno  o sztućce, talerze, miski i półmiski, jak i szafki kuchenne czy blaty, na których przygotowuje się pożywienie.
• po umyciu naczyń i sztućców należy dodatkowo opłukać je zimną wodą.
• niektóre potrawy i napoje są koszerne jedynie wówczas, gdy przygotuje je Żyd. Tak jest na przykład w przypadku wina.

Prawdy i mity na temat kuchni koszernej

    Potrawa koszerna to niekoniecznie coś, co zostało sporządzone na podstawie tradycyjnej receptury. Certyfikat koszerności ma np. Coca Cola, a nie jest to narodowa potrawa żydowska. Koszerność to cecha pożywienia. Znajdziecie wiele tak zwanych restauracji "koszernych", które w rzeczywistości serwują jedynie dania kuchni żydowskiej. Są jednak i takie, w których żywność jest zaakceptowana przez rabinów i posiada stosowne certyfikaty. Nie jest prawdą, że przygotowanie koszernej żywności zawsze wymaga przeprowadzenia specjalnych rytuałów, chociaż oczywiście możemy mówić chociażby o rytualnym uboju zwierząt. Na przykład koszerna sałata to taka, która została dokładnie… opłukana – tak, by w liściach nie znalazł się żaden owad.

     Mówi się, że nakaz spożywania koszernej żywności w czasach, gdy naród żydowski zamieszkiwał tereny pustynne, a tryb życia wiązał się z częstym przemieszczaniem, był czymś zupełnie nowoczesnym i higienicznym. Dla wielu osób – różnych wyznań, kuchnia koszerna jest współcześnie czymś znacznie ważniejszym, bo wynika z intelektualnych poszukiwań i odwołuje się do tradycyjnych, duchowych wartości. Stąd rosnąca popularność koszernego stylu odżywiania.